به گزارش مرکز اطلاع رسانی فلسطین به نقل از خبرگزاري فارس، حضرت آيت الله خامنه‌اي در پيامي درباره مصيبت هولناك قتل عام مردم مظلوم غزه همچنين با اعلام عزاي عمومي در روز دوشنبه افزودند: اميد آن خواهد داشت كه شهيد غزه در صف شهداي بدر و اُحد در محضر رسول‌الله صلي‌الله‌عليه‌وآله‌ محشور شود.
متن پيام به اين شرح است:

بسم الله الرحمن الرحيم
انا لله و انا اليه راجعون
جنايت هولناك رژيم صهيونيستي در غزه و قتل‌عام صدها مرد و زن و كودك مظلوم، بار ديگر چهره‌ي خونخوار گرگهاي صهيونيست را از پشت پرده‌ي تزويرِ سالهاي اخير بيرون آورد و خطر حضور اين كافر حربي را در قلب سرزمينهاي اُمت اسلام، به غافلان و مسامحه‌كاران گوشزد كرد. مصيبت اين حادثه‌ي هولناك براي هر مسلمان بلكه براي هر انسان با وِجدان و با شرف در هر نقطه‌ي جهان بسي گران و كوبنده است، ولي مصيبت بزرگتر سكوت تشويق‌آميز برخي دولتهاي عربي و مدّعي مسلماني است. چه مصيبتي از اين بالاتر كه دولتهاي مسلمان كه بايد در برابر رژيم غاصب و كافر و محارب، از مردم مظلوم غزه حمايت ميكردند، رفتاري پيشه كنند كه مقامات جنايتكار صهيونيست، گستاخانه آنها را هماهنگ و موافق با اين فاجعه‌آفرينيِ بزرگ معرفي كنند؟
سران اين كشورها چه جوابي در برابر رسول‌الله صلي‌الله‌عليه‌و‌آله خواهند داشت؟ چه جوابي به ملتهاي خود كه يقيناً عزادار اين فاجعه‌اند خواهند داد؟ به يقين امروز دل مردم مصر و اردن و ساير كشورهاي اسلامي از اين كشتار، پس از آن محاصره‌ي طولاني غذائي و داروئي لبالب از خون است.
دولت جنايتكار بوش در واپسين روزهاي حكمراني ننگين خود با همدستي در اين جنايت بزرگ، رژيم آمريكا را بيش از پيش روسياه كرد و پرونده‌ي جرائم خود را به عنوان جنايتكار جنگي قطورتر ساخت. دولتهاي اروپائي با بي‌تفاوتي و شايد همراهي خود در اين فاجعه‌ي بزرگ،‌ يكبار ديگر دروغ بودن ادعاهاي طرفداري از حقوق بشر را ثابت كردند و شركت خود در جبهه‌ي ضديت با اسلام و مسلمين را نشان دادند. اكنون سئوال من از علماء و روحانيون جهان عرب و رؤساي ازهر مصر اين است كه آيا هنگام آن نرسيده است كه براي اسلام و مسلمين احساس خطر كنيد؟ آيا هنگام آن نرسيده است كه به واجب نهي از منكر و كلمةُ حقٍ عندَ امامٍ جائر عمل كنيد؟
آيا عرصه‌ي ديگري عريان‌تر از آنچه در غزه و فلسطين در جريان است در همدستي كُفار حربي با منافقان امّت براي سركوب مسلمانان لازم است، تا شما احساس تكليف كنيد؟
سئوال من از رسانه‌ها و روشنفكران جهان اسلام و بويژه جهان عرب آن است كه تا چه هنگام به مسئوليت رسانه‌ئي و روشنفكري خود بي‌تفاوت خواهيد ماند؟ آيا سازمانهاي حقوق بشرِ رسواي غرب و شوراي باصطلاح امنيت سازمان ملل بيش از اين هم ممكن است رسوا شوند؟
همه‌ي مجاهدان فلسطين و همه‌ي مؤمنان دنياي اسلام به هر نحو ممكن موظف به دفاع از زنان و كودكان و مردم بي‌دفاع غزه‌اند و هر كس در اين دفاع‌ مشروع و مقدس كشته شود شهيد است و اميد آن خواهد داشت كه در صف شهداي بدر و اُحد در محضر رسول‌الله صلي‌الله‌عليه‌وآله‌ محشور شود.
سازمان كنفرانس اسلامي بايد در اين شرائط حساس به وظيفه‌ي تاريخي خود عمل كند و جبهه‌ي يكپارچه‌ئي به دور از ملاحظه‌كاري و انفعال، در برابر رژيم صهيونيستي تشكيل دهد. بايد رژيم صهيونيستي به وسيله‌ي دولتهاي مسلمان مجازات شود. سران آن رژيم غاصب بايد به جرم اين جنايت و نيز محاصره‌ي طولاني مدّت، شخصاً محاكمه و مجازات شوند.
ملّتهاي مسلمان ميتوانند با عزّم راسخ خود اين مطالبات را تحقّق بخشند و وظيفه‌ي سياستمداران و علما و روشنفكران در اين بُرهه بسي سنگين‌تر از ديگران است.
اينجانب به مناسبت فاجعه‌ي غزه روز دوشنبه را عزاي عمومي اعلام ميكنم و مسئولان كشور را به اداي وظائف خود در اين حادثه‌ي غم‌انگيز فرا ميخوانم.
وَ سَيعلَمُ ‌الذين ظَلَموا اَيّ مُنقلبٍ يَنقلبون.
سيّدعلي‌ خامنه‌اي
8/دي/1387
29/ذي‌الحجة‌الحرام/1429

کمیسر سازمان ملل در امور پناهندگان فلسطینی "کارن کونینگ ابوزید" در گفتگو با روزنامه "تاگس اشپیگل" با هشدار درباره وضعیت بد انسانی در نوار غزه اظهار داشت : تا کنون شرایط در این منطقه به این وخامت نبوده است.

وی همچنین خاطر نشان کرد : در این میان هیچ منبع غذایی در نوار غزه وجود نداشته و انسانها می پرسند که چه باید بکنند. آنها در خانه هایشان بیمار هستند و هیچ نانی برای خوردن ندارند.

لازم به ذکر است که اسرائیل از شروع نوامبر گذشته نوار غزه را محاصره کرده است. به گفته ابو زید شرایط به گونه ای است که در این منطقه تنها چند ساعت در روز برق هست و هیچ آب آشامیدنی وجود ندارد.

این مقام سازمان ملل  افزود : ما خود را بدون کمک و تنها مانده احساس می کنیم و این در حالی است که فشارهای بین المللی روی اسرائیل وجود ندارد.

پيشينه و جايگاه مناظره در اديان آسماني
گفت‌وگو، مناظره و احتجاج از همان آغاز آفرينش، از اساسي ترين ابزارهاي ارتباط جمعي انسان‌ها براي تفهيم و تفاهم بوده است. تاريخ اديان توحيدي نشان مي‌دهد كه پيامبران بزرگ الهي نيز همواره در موقعيت‌هاي گوناگون تبليغي از اين ويژگي عمومي و فطري بشر بهره‌هاي فراوان برده‌اند. احتجاج حضرت نوح، هود، صالح، ابراهيم، لوط، شعيب، موسي و عيسي (عليهم السلام) با كافران قوم و مخالفان فكري خود، در قرآن،گزارش شده است. چنان كه احتجاج‌هاي پيامبر اكرم(ص) با مشركان عرب، مسيحيان نجران، يهوديان، ماده پرستان و منكران معاد در بسياري از آيات و منابع حديثي انعكاس يافته است. پس از پيامبر، اهل بيت عصمت و طهارت(ع) نيز تداومگر اين سيره بوده‌اند.

اهميت مناظره‌هاي امام رضا(ع)
انگيزه مأمون از برگزاري اين گونه مناظره‌ها، هرچند مورد اختلاف پژوهشگران و صاحب نظران است، اما در اين نكته نمي توان ترديد كرد كه غلبه امام بر حريفان و طرف‌هاي مناظره با استناد بر كتاب‌هاي خودشان و بر اساس منطقي محكم و استوار، در نهايت به اثبات حقّانيت و احياي اسلام، مجاب شدن مدعيان گوناگون، اثبات برتري و حقّانيت ائمّه اهل بيت(ع) و پيروان و شيعيان آنها منجر شد. در پي اين مناظره‌ها بود كه يكي از پوياترين كانون‌هاي علوم اسلامي، به ويژه شيعي، در خراسان پا گرفت و در دوره‌هاي بعد، به ايفاي نقشي حياتي در پاس داري از اسلام و تشيّع و ترويج آن پرداخت. ارزش هرچه بيشتر اين مناظره‌ها، به ويژه با استناد بر كتب مقدّسي همچون تورات، انجيل و زبور، زماني به خوبي روشن مي‌شود كه شرايط شگفتِ حاكم بر منطقه عمومي خراسان بزرگ از نظر تنوّع فرقه‌ها و نحله‌هاي ديني و مذهبي گوناگون و چالش‌هايي كه از اين ناحيه متوجه اسلام و جامعه مسلمانان بود، مورد توجه قرار گيرد.

مناظره با دانشمند يهودي
امام رضا(ع) در باره نبوت پيامبر اسلام (ص) و دلايل اثبات آن با عالم يهودي به مناظره پرداختند. آن حضرت در اين زمينه، افزون بر پيشگوئي كتاب مقدس يهوديان، به همان دليلي استناد كردند كه عالم يهودي براي اثبات نبوت حضرت موسي(ع) به آن استناد جست.

1 ـ پيشگويي تورات در باره پيامبر اسلام(ص): حضرت رضا(ع) در پاسخ به درخواست عالم يهودي براي اثبات نبوّت حضرت محمّد(ص) بر اساس كتاب مقدّس آنان به فرازي از تورات استناد كردند كه داراي قراين روشني بود و به خوبي بر مدعاي آن حضرت دلالت مي‌كرد؛ از جمله فرمودند: آيا مي‌داني كه حضرت موسي(ع) به بني اسرائيل وصيت كرد: پيامبري از ميان برادرانتان به سوي شما خواهد آمد، او را تصديق كنيد و به سخنانش گوش فرا دهيد؟ هنگامي كه عالم يهودي وجود اين بشارت را در تورات تأييد كرد، حضرت فرمودند: آيا بني اسرائيل برادراني غير از بني اسماعيل دارند؟ و آيا از ميان فرزندان اسماعيل(ع)پيامبري جز حضرت محمّد(ص) مبعوث شده است؟ دانشمند يهودي به هر دو پرسش، پاسخ منفي داد. اين فقره مورد استناد حضرت، كه با‌اندكي تفاوت در چند جاي عهدين آمده، در نسخه‌هاي كنوني آن نيز موجود است. از جمله در سفر تثنيه: 18:18ـ19 چنين آمده است: نبي‌اي را براي ايشان از ميان برادرانشان مثل تو مبعوث خواهم كرد. كلام خود را به دهانش خواهم گذاشت و هر آنچه به او فرمايم به ايشان خواهد گفت، و هر كسي كه سخنان مرا، كه او به اسم من گويد، نشنود من از او مطالبه خواهم كرد.( ونيز ر.ك:تثنيه،18:15؛ اعمال رسولان، 3: 22)

بي‌شك، فرازهاي ياد شده، آمدن پيامبري را بشارت مي‌دهد كه اولا «همانند موسي» است و ثانياً، از ميان «برادران بني اسرائيل» خواهد بود. برخي از دانشمندان يهود، پيامبر ياد شده را بر يوشع، مسيحيان پروتستان بر حضرت عيسي(ع) و مسلمانان بر پيامبر اكرم(ص) تطبيق كرده‌اند. مسلمانان با شرح بسياري از ويژگي‌هاي يكسان حضرت موسي(ع) با حضرت محمّد(ص) از يك سو، و تفاوت حضرت عيسي(ع) و يوشع با حضرت موسي(ع)در ويژگي‌هاي ياد شده، پيامبر اكرم(ص)را مصداق آن پيامبر موعود مي‌خوانند.
براي ارزيابي درست اين سه ديدگاه و چگونگي انطباق «آن نبي» بر پيامبر اكرم، لازم است دو ويژگي ياد شده براي وي با استناد به خود كتاب مقدّس مورد تجزيه و تحليل قرار بگيرد. بر همين اساس بايد گفت:

الف. مهمترين ويژگي نبوّت حضرت موسي(ع)داشتن كتاب آسماني و آوردن شريعتي مستقل و خاص است. بنابراين، يك پيامبر فقط در صورتي مي‌تواند همانند او باشد كه حتماً اين ويژگي را داشته باشد، در حالي كه يوشع و هيچ يك از پيامبران بني اسرائيل ادعا نكرده‌اند كه همانند وي بوده و شريعتي خاص آورده‌اند. همه آنان پيرو شريعت حضرت موسي(ع) بودند. از سوي ديگر، خود كتاب مقدّس، يوشع را معاصر موسي(ع) و جانشين آن حضرت معرفي مي‌كند.( تثنيه، 34:6ـ10) بنابراين، وي نمي تواند همان پيامبر موعود باشد؛ چراكه آمدن وي در «آينده» خواهد بود. گزارش انجيل يوحنّا نيز اين معنا را تأييد مي‌كند؛ چراكه نشان مي‌دهد يهوديان دست كم تا زمان حضرت يحيي(ع) منتظر ظهور اين پيامبر موعود بودند، در حالي كه يوشع نبي چند قرن پيش از يحيي بوده است.حتي بر اساس گزارش اناجيل، حضرت عيسي(ع) نيز شريعت مستقلي نياورد. او مأموريت داشت همان شريعت موسي(ع) را اجرا و تكميل نمايد.(انجيل متى : 5؛17ـ19)

ب. از سوي ديگر، فرازهايي از عهد جديد نشان مي‌دهند كه كاهنان يهود در عصر حضرت عيسي(ع) نيز پيامبر ياد شده را غير از مسيح مي‌دانستند: و اين است شهادت يحيي در وقتي كه يهوديان از اورشليم، كاهنان و لاويان را فرستادند تا از او سؤال كنند كه تو كيستي كه معترف شد و انكار ننمود، بلكه اقرار كرد كه من مسيح نيستم. آن گاه از او سؤال كردند: پس چه، آيا تو الياس هستي؟ گفت: نيستم. آيا تو آن نبي هستي؟ جواب داد كه نه (انجيل يوحنّا، 1:19ـ21.)

حضرت يحيي معاصر حضرت عيسي(ع) و‌اندكي پيش از وي مبعوث شد. يهوديان در پي شناخت ماهيت وي، كاهناني را نزد وي فرستادند، ولي او خود را پيامبري غير از مسيح، الياس و «آن نبي» معرفي كرد. مفسّران كتاب مقدّس عبارت «آن نبي» را اشاره به همان پيامبري مي‌دانند كه در سفر «تثنيه» (باب 18) حضرت موسي(ع) وعده داده بود و آن پيامبر در ميان يهود، چنان معروف بود كه اشاره كوتاه «آن نبي» براي انتقال آن كافي بود. برخي گفته‌اند: آنان منتظر پيامبري بوده‌اند كه سرور انبيا و بزرگ ترين آنان بوده است. از سوي ديگر، بدون شك انتظار يك پيامبر بزرگ، مسئله بسيار مهمي بوده است و اگر كاهنان و برگزيدگان مركز يهوديت آن زمان (اورشليم) عقيده نادرستي در اين باره داشتند، بايد حضرت يحيي آنان را متوجه خطايشان مي‌كرد، نه اينكه خطاي آنان را تأييد نمايد. بنابراين، اگر مراد از «آن نبي» مسيح باشد، بايد حضرت يحيي مي‌گفت: آن دو يكي هستند، نه اينكه بگويد: من آن نيستم.

از گزارش‌هاي ديگر عهد جديد نيز برمي آيد: بشارت آمدن «آن نبي» به گونه‌اي در ميان يهود روشن و پذيرفته شده بود كه آنان هنگام ظهور حضرت يحيي(ع) دچار اختلاف شدند. گروهي وي را همان نبي و گروهي ديگر غير آن خواندند.( انجيل يوحنّا، 6: 14 و 7: 40ـ43 / اعمال رسولان، 3: 22 و 7: 37)

ج. افزون بر آنچه گفته شد، به صورت جدلي مي‌توان در پاسخ مسيحيان گفت: بر اساس الهيّات رايج آنان، تفاوت‌هاي زيادي بين حضرت موسي و عيسي(ع)وجود دارد، و به ديگر سخن، حضرت عيسي(ع) نه يك پيامبر، بلكه خداي مُجَسَّد خوانده مي‌شود كه هيچ انساني با وي قابل مقايسه نيست.

2. دليل نبوت موسي(ع) و دلالت آن بر نبوت پيامبر اسلام(ص): دانشمند يهودي در پاسخ امام رضا(ع) درباره چگونگي اثبات نبوّت حضرت موسي(ع) به معجزاتي از قبيل شكافتن دريا، اژدها شدن عصا در دست وي، بيرون آوردن يد بيضا و جاري ساختن چشمه آب از سنگ با زدن عصاي خود، استناد كرد. امام رضا(ع)با پذيرش اين معجزاتِ حضرت موسي(ع) پرسيد: آيا هر كس در تأييد ادعاي نبوّت خويش معجزه بياورد، او را تصديق مي‌كنيد؟ عالم يهودي گفت: خير، فقط در صورتي مي‌پذيريم كه معجزاتي همانند معجزات حضرت موسي(ع) بياورد. امام فرمودند: پس چگونه به نبوّت پيامبران پيش از موسي(ع) ايمان داريد، در حالي كه هيچ كدام از آنها معجزات ياد شده براي حضرت موسي(ع) را نياوردند. دانشمند يهودي كه در پاسخ حضرت رضا(ع) درمانده بود، با تغيير حرف خود، گفت: اگر كسي معجزاتي بياورد كه فراتر از قدرت افراد عادي باشد، تصديق نبوّت او لازم است. در اين هنگام، حضرت رضا(ع) با اشاره به زنده شدن مردگان، شفاي كور مادر زاد و بيماران مبتلا به پيسي به دست حضرت عيسي(ع)و زنده شدن پرنده گلين با دم مسيحايي آن حضرت پرسيدند: پس چرا نبوّت او را تصديق نمي كنيد؟ وقتي عالم يهودي گفت: مي‌گويند كه وي چنين كارهايي مي‌كرده است، ولي ما كه آن را نديده ايم، امام پرسيدند: مگر معجزات حضرت موسي(ع) را به چشم خود ديده ايد؟ آيا جز اين است كه افراد مورد اطميناني آنها را ديده و نقل كرده‌اند و با اخبار متواتر به شما رسيده است؟ معجزات حضرت عيسي(ع)هم توسط افراد مورد وثوقي ديده شده و در قالب اخبار متواتر گزارش شده است، پس چرا نبوّت او را تصديق نمي كنيد؟ درباره حضرت محمّد(ص)نيز اين مسئله صادق است. بر اساس اخبار متواتر، آن حضرت نزد هيچ آموزگاري درس نخواندند و چيزي نياموختند، ولي به رغم امّي و درس ناخوانده و مكتب نرفته بودن، كتابي آوردند كه درباره سرگذشت پيامبران و اقوام گذشته و نيز درباره آينده سخن گفته است. پس چرا نبوّت او را نمي پذيريد؟ عالم يهودي، كه جوابي نداشت، محكوم شد و سكوت اختيار كرد.

در اين گفت‌وگو، هرچند امام رضا(ع) به صورت صريح و آشكار به هيچ كتاب مقدّسي استناد نجستند، ولي اشاره نكردن ايشان به گزارش اين معجزات در كتاب مقدّس، به دليل آن است كه اين مسئله به عنوان يك واقعيت و حقيقت مسلّم تاريخي و ديني، براي هر يك از پيروان اديان ابراهيمي پذيرفته شده بود و يا دست كم از آن آگاهي داشتند و بايد بر اساس منطق و استدلال خود، آن را مي‌پذيرفتند؛ زيرا معجزات ياد شده براي حضرت موسي و عيسي(ع) به ترتيب در عهد قديم (خروج، 4: 1ـ9؛ 7:8ـ12 و 14ـ15؛ 14:1ـ31؛ 17: 1ـ7 / اعداد، 20: 7ـ11 ) و جديد (انجيل متّى، 9:18ـ22؛ 9: 27ـ34 و ب 14 و 15 / مرقس، باب پنجم و ششم و هفتم / لوقا، باب هشتم و نهم /يوحنّا، باب ششم.) و به شكلي مبسوط گزارش شده است. قرآن نيز اصل آن معجزات را بدون اشاره به جزئيات پرداخته شده در عهدين، گزارش و تأييد مي‌كند. (براى نمونه، ر.ك. شعراء: 32ـ45 و 63 / بقره: 60 / اعراف: 160 / آل عمران: 49 / مائده: 110.)

وعده دیدار همه ی دوستداران حقوق بشر جمعه در راهپیمایی پر شور روز قدس